سندروم مویامویا

سندروم مویامویا

سندروم مویامویا چه نوع بیماری است؟

سندروم مویامویا یک بیماری نادر اما پیشرونده است که در آن دیواره رگ های کاروتید و رگ های مسئول خونرسانی و اکسیژن رسانی به ناحیه های مهم مغز دچار تنگی و انقباض می شوند. در نتیجه لخته خون در آنها ایجاد می شود و مسیر آنها مسدود می شود. برای جبران اتساع، عروق فرعی ایجاد می شود که این عروق زمینه را برای ترومبوز و گرفتگی عروق فراهم می‌کنند. مویا مویا در زبان ژاپنی به معنی پک سیگار است و از این جهت این بیماری به این نام خوانده می شود که در آنژیوگرافی اشعه ایکس عروق فرعی ایجاد شده شبیه به دود یا بخار به نظر می رسند. در ادامه مطلب به علل ایجاد بیماری، علائم و روش های درمان این سندروم پرداخته می شود.

چه عواملی باعث ایجاد سندروم مویامویا می ‌شوند؟

از آنجا که در این بیماری شریان شاهرگی موجود در جمجمه دچار انسداد می شود؛ کاهش جریان خون به مغز رخ می ‌دهد و مجاری کوچک خونی در قسمت ریشه مغز باز می‌شوند تا بتوانند خون را به مقصد برسانند. به همین سبب برای بررسی عامل یا عوامل این بیماری باید در خصوص دلایل بسته شدن شریان شاهرگی تحقیق کرد. به دلیل نادر بودن این بیماری، امکان بدست آوردن اطلاعات کافی در خصوص پیشرفت آن امکان پذیر نیست به همین سبب بسیاری از علل ابتلا به این بیماری جزو علل ایدیوپاتیک یا ناشناخته تقسیم بندی می شوند.
دانشمندان عقیده دارند که عوامل ژنتیکی می‌توانند در بروز این بیماری نقش مهمی ایفا کنند. مطالعات پاتولوژیک این بیماری سبب شده است تا عامل ژنتیک پررنگ تر دیده شود؛ زیرا بررسی‌های پاتولوژی نشان داده است که نژاد های ژاپنی بیش از سایر افراد در معرض ابتلا به این بیماری قرار دارند.
سایر عوامل احتمالی این بیماری عبارتند از:
• ابتلا به بیماری های مادرزادی قلبی
• ابتلا به بیماری دیسپلازی فیبروماسکولار
• آسیب به سر
• ایجاد مقاومت نسبت به پروتئین c فعال
• نقص ساختاری در رگ ها در اثر عوامل ژنتیکی
کودکان مبتلا به عارضه های زیر بیشتر در معرض ابتلا به سندروم مویامویا قرار دارند:
کودکان مبتلا به کم خونی داسی شکل
مبتلایان به سندروم دان
مبتلایان به نوروفیبروماتوز
مبتلایان به پرکاری تیروئید
مطالعات پاتولوژیک در خصوص جنسیت و نژاد نشان داده است که دختران بیش از پسران در معرض ابتلا به این بیماری قرار دارند و کودکان آسیایی نسبت به کودکان قاره های دیگر بیشتر در معرض ابتلا هستند.

سندروم مویامویا

سندروم مویامویا

بروز بیماری مویامویا با چه نشانه هایی همراه است؟

علائم سندروم مویامویا با توجه به مرحله بیماری، نوع بیماری و سن بیمار می تواند به صورت های مختلفی بروز پیدا کند. به عنوان مثال در صورتی که این بیماری در جوانان و سالمندان رخ دهد؛ علائم ممکن است با سکته هموراژیک بروز پیدا کنند. در حالی که به ندرت پیش می آید کودکان مبتلا به این بیماری، به نوع خونریزی دهنده مبتلا شوند.
مهمترین علائم سندروم مویامویا در بزرگسالان عبارتند از:
کاهش قدرت بینایی در یک چشم
تار شدن دید
بی حالی و غش کردن
علائم سندروم مویامویا در کودکان عبارتند از:
لکنت زبان
سردرد
تشنج
مبتلا شدن به اختلال زبان پریشی یا عدم درک گفتار دیگران
کندی رشد
کاهش قدرت ادراک
اختلال در یادگیری
سایر علائم این بیماری عبارتند از:
احساس ضعف و بی حسی در ناحیه صورت، دست و پا
حرکات غیر ارادی
عدم توانایی در حرکت دادن دست یا پا در موارد پیشرفته
خستگی مزمن و رنگ پریدگی

نحوه تشخیص بیماری مویامویا به چه صورت است؟

افراد به محض مشاهده علائم اولیه این بیماری بهتر است سریعاً به فوق تخصص جراحی عروق مغز مراجعه کنند؛ متخصصان این رشته با استفاده از روش های نوین پزشکی اقدام به تشخیص و درمان این بیماری می کنند. رایج ترین روش های تشخیص این بیماری عبارتند از:
آنژیوگرافی مغزی: آنژیوگرافی مغز یک روش کم تهاجمی است که در آن نقشه ای از سرخرگ های کاروتید مغز به دست می آید. برای انجام این روش، متخصص ماده رنگی را در شریان تزریق می کنند و با تزریق این ماده میزان انسداد رگ های مغز و رگ های جدید تشکیل شده در عکس رادیولوژی مشخص می شود.
سایر روش های تشخیصی عبارتند از:
گرفتن نوار مغزی
توموگرافی نشر پوزیترون
سونوگرافی داپلر از داخل جمجمه
توموگرافی اسکن کامپیوتری
‏mri یا تصویربرداری رزونانس مغناطیسی

روش های درمان غیر جراحی سندروم مویامویا

به طور کلی برای درمان بیماری مویامویا روش های درمان جراحی و غیر جراحی به کار برده می شود. اصلی ترین و مهم ترین روش درمان غیر جراحی تجویز دارو یا دارو درمانی است. دارو درمانی با هدف کاهش علایم، بهبود خون رسانی و اکسیژن رسانی به مغز و جلوگیری از عوارض این بیماری انجام می شود. داروهایی که برای درمان این بیماری تجویز می شوند؛ انواع مختلفی دارند که عبارتند از:
داروهای ضد انعقاد خون: داروهای ضد انعقاد خون باعث رقیق شدن خون می شوند و از لختگی خون در رگ ها و سکته مغزی جلوگیری می‌کنند. آسپرین جزو این دارو ها قرار می گیرد.
آنتاگونیست کلسیم: داروهای آنتاگونیست کلسیم باعث مسدود شدن کانال کلسیم می شوند و از این طریق از لخته شدن خون جلوگیری می کنند.
داروهای ضد تشنج: برای جلوگیری از تشنج که از عوارض و علائم این بیماری است این داروها تجویز می شوند.

چه زمانی برای درمان مویامویا از روش جراحی استفاده می شود؟

اصلی ترین درمان سندروم مویامویا روش جراحی است. از طریق روش های غیرجراحی نمی‌توان از انقباض شریان ها جلوگیری کرد و این بیماری را در دراز مدت درمان کرد. روش های جراحی برای درمان مویامویا متنوع هستند که با توجه به شرایط بیمار، سن بیمار و با تشخیص فوق تخصص جراحی عروق مغزی یکی از روش ها انتخاب می شود. رایج ترین روش های جراحی عبارتند از:
جراحی میکروسکوپی: این روش جراحی به ۳ شکل انجام می شود که در روش اول یک رگ خونی را از جمجمه به قشر مخ متصل می کنند و از این طریق جریان خون و اکسیژن در مغز افزایش پیدا می‌کند و خطر ابتلا به انواع سکته های مغزی در اثر این بیماری کاهش پیدا می‌کند.
در روش دوم رگ یک عضله خونرسان که در زیر پوست قرار دارد به مغز متصل می‌شود و در روش سوم خون موجود در پوست سر به صورت مستقیم به مغز منتقل می شود.
جراحی بای پس شریان مستقیم: در این روش جراحی شریان گیجگاهی سطحی به شریان میانی مغز متصل می شود. رگی که به شریان مغز متصل می‌شود از جمجمه گرفته می شود.
سایر روش‌های جراحی بارتندر از:
وارونگی سخت شامه
پیوند امنتال

نتیجه گیری
سندروم مویامویا یکی از بیماری های نادر است که در آن دیواره رگ های کاروتید مغز بسیار باریک می شوند و جریان خون به سمت مغز آهسته‌تر رخ می‌دهد و احتمال لخته شدن خون افزایش پیدا می کند. افراد مبتلا به این بیماری در معرض خطر حمله سکته مغزی قرار دارند. برای درمان و کنترل این بیماری باید به فوق تخصص جراحی های عروق مغزی مراجعه کرد. متخصصان مجرب از طریق روش‌ های غیرجراحی بیماری را کنترل می‌کنند و از طریق روش ‌های نوین جراحی این بیماری را درمان می کنند. برای درمان این بیماری می تواند به مطب دکتر رادنوش پشم فروش متخصص مغز و اعصاب در تهران مراجعه کنید.

به اشتراک بگذارید

دیدگاه ها