در صرع کانونی مرکب امواج صرعی از یک نیمکره مغز -معمولا لب گیجگاهی- منشا می گیرند (Temportal lobe epilespy) و به سایر مناطق مغز و نیمکره دیگر نیز گسترش می یابند. این صرع در نوجوانان و بالغین شایع تر است و طبق بررسی های آماری ۱/۳ این بیماران هنگام کودکی خود تشنج تبی داشته اند.
صرع کانونی مرکب به گونه های زیر دیده می شود:
۱- شروع با یکی از انواع صرع کانونی ساده و سپس از بین رفتن هوشیاری بیمار
۲- آغاز حمله با یک صرع کانونی ساده و به دنبال آن ایجاد اختلال در هوشیاری و اتوماتیسم
۳- نخست از بین رفتن هوشیاری و سپس پیدایش اتوماتیسم
۴- آغاز بیماری با یکی از انواع صرع کانونی ساده و در پی آن بروز صرع فراگیر تونیک-کلونیک (Secondary generalized tonic-clonic)
نشانه های جالبی در این گونه صرع دیده می شود به علت گرفتاری هیپوکامپ و دستگاه لیمبیک می باشد و به همین دلیل اصطلاح صرع روانی (psychomotor seizures) یا صرع لب گیجگاهی (Temportal lobe epilespy= TLE) نیز برای آن به کار می رود.
علائم صرع کانونی مرکب
جالب ترین نمود این صرع اتوماتیسم است که انواع شایع آن عبارتند از :
- ملچ ملچ کردن و حرکات جویدن
- حرکات پیاپی لبها و لیسیدن آنها
- فریاد زدن یا خندیدن پشت سر هم
- بی هدف به این سو و آن سو دویدن
- دادن حرکات خاصی به دست ها
- نارسایی های رفتاری و روانی مقطعی و کوتاه
در اتوماتیسم ممکن است توالی کارها کم و بیش درست انجام گیرد؛ مثلا بیمار لباس بپوشد، سوار اتوبوس شود و به شهر دیگری برود و هنگامی که از حالت صرعی خارج شد، بدون اینکه چیزی به یاد آورد تعجب کند که چه موقع و چگونه مسافرت نموده است.
تشخیص و درمان صرع کانونی مرکب
در این گونه اپی لپسی ممکن است EEG معمولی دشارژهای صرعی را نشان ندهد، از این رو بهترین راه تشخیص، وارسی (Monitoring) بیست و چهار ساعته EEG و با گرفتن نوار مغزی هنگام خواب می باشد.
درمان انتخابی برای این نوع صرع تجویز کاربامازپین است، ولی در یک مطالعه ولپروآت سدیم نیز با اثر مساوی نسبت به کاربامازپین در این بیماران موثر بوده است.
